Toespraak Keyvan Shahbazi – Demonstratie Dam, Amsterdam, 7-3-2026
Oorlog is angstaanjagend.
Ja, oorlog is angstaanjagend.
Niemand weet dat beter dan wij.
Maar voor ons…
voor ons betekent elke explosie iets anders.
Voor ons is elke explosie
een echo van gerechtigheid.
Elke explosie
voor een leven dat werd gestolen.
Elke explosie
voor een naam die nooit meer wordt uitgesproken.
Een explosie voor elke executie.
Een explosie voor elke droom
die door dit regime werd vertrapt.
Een explosie voor de meisjes
die werden vernederd, mishandeld, gebroken.
Een explosie voor de politieke gevangenen
die nog steeds in donkere kerkers
geketend zitten.
Een explosie voor de duizenden jongeren
die er niet meer zijn.
Voor de moeders
die hun kinderen moesten begraven.
Voor de vaders
die in stilte hebben gehuild.
Voor de gebroken botten van studenten
die niets anders deden dan vrijheid eisen.
Voor de afscheidskus.
Voor de laatste berichten in de nacht.
Voor de laatste woorden
vlak vóór de stilte.
Zevenenveertig jaar.
Zevenenveertig jaar van afscheid.
Zevenenveertig jaar
waarin miljoenen Iraniërs
hun geliefden moesten achterlaten.
Zevenenveertig jaar
waarin ze hun huizen verlieten,
hun straten verlieten,
hun vaderland verlieten.
Zevenenveertig jaar
gedwongen om als vreemdelingen
verder te leven.
En dan
alsnog over je schouders kijken voor de lange arm van dat regime.
Maar weet u wat werkelijk angstaanjagend is?
Werkelijk angstaanjagend
is een regime
dat in achtenveertig uur
32.000 mensen kan vermoorden.
En werkelijk angstaanjagend
is een wereld die zwijgend de andere kant opkijkt.
Werkelijk angstaanjagend
is een wereld die roept
“Geen oorlog.” “De-escalatie.” “Terughoudendheid.” “Internationaal recht!”
Een wereld van zelfbenoemde verdedigers
van mensenrechten die
glimlachend het leed van de Iraanse volk negeren.
Dat is angstaanjagend.
De stilte is angstaanjagend.
De stilte
De arrogantie
De misplaatse morele zelfingenomenheid
wanneer sommigen liever
Amerika en Israël beschuldigen
dan de moordenaars in Teheran.
Maar wij kennen de waarheid.
Wij kennen de waarheid.
En wij zeggen het hier.
Wij zeggen het luid.
Wij zeggen het zonder angst:
Wij waarderen de steun
van hen die ons volk niet hebben vergeten.
Maar wat werkelijk angstaanjagend is
is een toekomst waarin dit nazistische regime
aan de macht blijft.
Daarom zeggen wij vandaag:
Genoeg.
Daarom eisen wij vandaag:
De volledige ontmanteling van dat regime.
Wij eisen een volledige politieke transitie.
Een transitie
gebaseerd op de wil van het Iraanse volk
En onder leiding van Prins Reza Pahlavi.
Dat is de wil van de mensen
in de straten van de Iraanse steden.
Want daar, in Iran klinkt één stem.
Eén stem.
Eén roep.
Een naam.
En één belofte:
Dit is de laatste strijd.
Pahlavi zal terugkeren naar Iran.
En Iran zal vrij zijn.
این آخرین نبرده. پهلوی برمیگردد
ما ملت کبیر ایم. ایران را پس میگیریم
