Verslag van de demonstratie voor de Iraanse ambassade op dinsdag 24 februari

Door Janny Groen

Veel betogers staan er niet voor de Iraanse ambassade op dinsdag 24 februari. Maar het zijn er genoeg om, met behulp van een versterkte microfoon en een houten ratel,'de handlangers van het moorddadige ayatollh-regime' te irriteren. 'De terroristen moeten weg, de terroristen moeten weg', wordt gescandeerd. Zo'n keer of tien.

Een Iraans echtpaar verlaat op dat moment de ambassade. Met haar arm in de lucht roept de vrouw provocerend: ''Het zijn hier goede mensen, zij verdienen onze steun.'

Niet de mullahs verdienen steun, maar de demonstranten die, zelfs na die vreselijke moordpartij begin januari, weer de straat op gaan, reageert Ronny Naftaniel. Hij doelt op de studenten die met gevaar voor eigen leven weer openlijk in verzet zijn gegaan. Hij heeft daar 'diep,diep respect' voor.

Uri Rosenthal benadrukt dat het Comité Iran Vrij er weer staat om de vertegenwoordigers van het moorddadige regime te blijven irriteren. En om de nieuwe regering, die een dag eerder is geïnstalleerd, op te roepen mooie woorden om te zetten in daden. Hij maant de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Tom Berendsen tot onmiddellijke actie: sluit de Iraanse ambassade, richt een tribunaal op, zodat 'de schurken worden berecht en zij hun straf voor misdaden tegen de menselijkheid niet ontlopen'.

Op een afstandje van het groepje betogers staat een man met een Perzische vlag. Hij mag van de politie zich niet bij de betogers aansluiten, omdat zijn vlaggenstok 'niet demonstratie-proof' is. Hij komt uit de regio Leiden, heeft een Iraanse vrouw en demonstreert voor de derde keer. Eerst in Utrecht, later in Amsterdam en nu bij de ambassade. Hij wil de stem zijn van het Iraanse volk. 'Elke vlag, elke stem telt', zegt hij.

Een vrouw is die ochtend uit Brabant gekomen om 'een keer zelf bij een betoging te kunnen zijn'. Ze is vriend van het Comité geworden. Ze zal vaker gaan demonstreren, zegt ze. Wat ze van deze kleinschalige betoging overhoudt? 'Rosenthals oproep: geen woorden, maar daden.' Ze kan nu niet naar Iran reizen, omdat het risico dat ze slachtoffer wordt van Iraanse gijzeldiplomatie  te groot is. Vurig blijft ze hopen op een machtswisseling. Dan gaat ze er zo snel mogelijk heen. Om het nieuwe Iran mee te beleven.